Çoğunuz Buğra Gülsoy’u Kuzey ve Güney’in, Güney’i olarak tanıyorsunuz. Ama şu sıralar o, iki önemli rolle daha gündemde... Pragma adlı oyunda seri katil Ted Bundy’yi, Güzel Günler Göreceğiz filminde ise töre cinayeti işleyen Cumali’yi canlandırıyor. Mütevazı oyuncu Gülsoy’la hem sinema ve tiyatro üzerine keyifli bir söyleşi yaptık hem de onu yakından tanıdık. Bu arada cuma günü vizyona giren en iyi film, en iyi senaryo, en iyi kurgu, en iyi yardımcı kadın oyuncu dalında Altın Portakal ödüllerini toplayan “Güzel Günler Göreceğiz” filmini mutlaka izleyin. Ben çok sevdim, etkilendim, insanlığımdan utandım.

* Bir Ankara çocuğu olmakla başlayalım. Ankara’da büyümenin farkı ne?

Ankara çok sakindir. Böyle bir yerde büyümek beni sakin ve dolayısıyla daha üretken bir adam yaptı. Bir de Ankara kendi tiyatro seyircisini yetiştirmiş bir şehirdir. Ne şanslıyım ki, babam bizi sürekli sinemaya, tiyatroya götürürdü. O kültür hayatının içinde büyüdüm.

* Nasıl bir çocukluk...

Yaramaz. Her yeri yara bere içinde bir çocuk... Biz sanırım dışarıda misket oynayan, hayatı sokakta öğrenen son nesiliz. Oyunculuğu bakkalcılık oynarak öğrendik. Sürekli yaratım halindeydik.

* Alnınızdaki iz çocukluktan mı kalma?

Tabii... Abi kardeş kavgası... Abim çatıda beni itiyor. Çatı sacı alnımı çiziyor. Babamın işi nedeniyle Erzurum’dayız o dönem... Attıkları dikiş sonradan patlıyor. Çift dikiş alnım...

* Tiyatro merakı ne zaman başlıyor?

Üniversitede... Annem ressam, babam inşaat mühendisi... Babam mimarlık okumamı istedi. Annemden dolayı elim çizime yatkındı. Öğrenciliğim sırasında tiyatro oynamaya başladım. Okul bittikten sonra “Ben Kıbrıs’ta kalacağım. Tiyatro oynayacağım” dediğimde, babam “Ne tiyatrosu, sen mimar oldun” diye itiraz etti ama kaldım.

* Dönseydiniz, bugün mimardınız.

Evet. Diplomamı alıp, Ankara’da mimarlık yapacakken, devlet tiyatroları müdürü Mehmet Ulubatlı bana “Kal. Seni tiyatrocu olarak yetiştirmek istiyorum” dedi. Usta çırak ilişkisi teklif etti. Hiç düşünmeden o yolu seçmem, şu anda röportaj yapmamızın nedenidir.

* Mimarlık yapmayı hiç düşünür müsünüz?

İleride kesinlikle yapabilirim. Tasarımı çok seviyorum. Kendi ofisimi açmayı düşünüyorum. Ama arayı kapatmak için çok çalışmam lazım. Oyunculuğa konsantre olduğum için mesleki gelişmelerden uzak kaldım.

Klişe olan şey kötüdür anlamına gelmez, aslında kült olmuştur

* “Güzel Günler Göreceğiz” filmini kısaca anlatabilir misiniz?

Farklı karakterlerdeki beş ayrı insanın bir gün içerisinde hayatlarının kesişme hikayesini anlatıyor. Hepsinin hayalleri, umutları vardır. Uğur Polat’ın da dediği gibi, hepsi o günden yırtmak ve bir sonraki güzel günü görebilmek için yaşar. Ama yırtabilirler mi, yırtamazlar mı onu filmde göreceğiz.

* Rolünüz...

Ben Cumali olarak töre cinayetiyle ilgili kısmı anlatıyorum. Kız kardeşini öldürüyor ve hapise giriyor. Cezasını çektikten sonra büyük bir vicdan azabıyla çıkıyor. Bu konuyla ilgili bir sürü film yapıldı. Kadın kaçar, töre kovalar vs... Burada farklı bir durum var. Cumali olması gerekeni yansıtıyor. Acıyı, yalnızlığı yaşadıktan sonra törenin anlamsızlığını fark ediyor ve bir iç hesaplaşmaya giriyor.

* Altın Portakal ödülleri sürpriz oldu mu?

Bir filmi “Gitsin de ödül alsın” diye çekmiyorsunuz. Oynarken, “Aman oyuncu ödülü alsın” diye de çekmiyorsunuz. Ben Altın Portakal’da bulunup filmi izleyemedim. Ama çekimler sırasında Hasan Tolga Pulat’ın karelerine, filmi anlatış biçimine baktım. Çok genç olmasına rağmen vizyonu çok geniş bir insan. Benim için şok olmadı. Ödüller alacağını hisssediyordum.

* Bu film sizce “Ödüllü film gişe yapmaz” inanışını kıracak mı?

Bence kıracak... Ülkemizde festival filmi deyince “Aman sanat filmi... Ağır ilerleyecek, anlamayacağız, sıkılacağız” gibi bir algı var. Film nedir? Seyirciyle

buluşan bir şeydir. Adı beyazperde... Bir film yapıyorsan, bir derdin varsa bunu izleyiciye anlatacaksın... Ama bunu sinema bilene de anlatacaksın. “Güzel Günler Göreceğiz”in ortayı tutturmuş bir film olduğunu düşünüyorum.

* Temposu çok hızlı bir film zaten...

Evet. Anlamsızca bir nesneyi uzun uzun göstermiyor. Onu seyirci izlemez tabii... Soğur sinemadan...

* Bazı eleştirmenler “Çok klişe sorunlara değinilmiş, aynı anda birçok şey anlatılmış” diyor. Siz ne diyorsunuz?

Klişe olan şey kötüdür, anlamına gelmez. Klişeleşmiş aslında kült olmuş demektir. Beş karakterin kesişme hikayesi klişe olabilir. Önemli olan onun içinde ne anlattığınız... Orada farklılık başlıyor.

Kahramanları hiç sevmem

* Tiyatro yapıyorsunuz, sanat filmlerinde oynuyorsunuz. Sonra sete gidip Kuzey&Güney’in Güney’i oluyorsunuz. Basit gelmiyor mu?

Yoook. Ben oyunculuğu çok seviyorum. Sevdiğim karakterleri canlandırmaktan hoşlanıyorum. Güney de bunlardan biri... Güney çok gri... Siyah beyaz değil. Kahramanları hiç sevmem zaten... Zaafları olan bir insan Güney...

* Birçok oyuncu dizilerde para için oynadığını söylüyor.

Para elbette önemli ama ben sevmediğim rolde, mecbur kaldığım için oynamam. Farklı farklı karakterleri canlandırmayı seviyorum. Oyunculuğun güzelliği bu zaten...

* Az önce oynadığınız rolün etkisi altında kalmadığınızı söylediniz. Fatmagül’deki tecavüz sahnesi de mi sizi etkilemedi?

Hayır. Gayet profesyonelce çekim aşamasını konuştuk. Bunu böyle çekeriz, şu açıdan çekeriz... Çektik bitti. Sonra da gülmeye, eğlenmeye devam ettik. Benim için iki kişinin karşılıklı oturup, sohbet ettiği bir sahneden farkı yoktu.

* Kıvanç Tatlıtuğ’la karşı karşıya oynarken yakışıklılık konusunda insan ister istemez yarışa giriyor mu?

Erkeklerin arasında öyle bir yarış olmaz... Erkekler kardeş olur. Kıvanç çok iyi bir oyuncu, daha iyi yerlere gelecek. Yeni sinema filmleri geliyor. Bekleyin Kıvanç’ı....

* Dizideki anne, baba karakterleri... Hastalıklı bireyler yetiştiren ne çok anne baba var değil mi?

Kuzey ve Güney, her şeyi geçtim, bunu anlatıyor işte... Güney’e de, Kuzey’e de baktığınızda psikolojilerinin nereden geldiği anlaşılıyor. Ne ekersen, onu biçersin...

30 yaşından sonra, insan herhalde “Hayat kaçıyor, yapmak istediklerini bir an önce yap” psikolojisine giriyor... İstanbul çok hızlı akan bir şehir. Siz de o ritme uyuyorsunuz. Haftanın altı günü dizi setindeyim. Sinema ve tiyatroyu da kendim için oynuyorum. Çok hırslı biri olduğumdan değil...

Seri katilllerin müthiş fan kitleleri var

* Gelelim Pragma’ya... Böyle bir oyun yazmak nereden aklınıza geldi?

Üniversitedeyken, devlet tiyatrolarında çalışırken sürekli bir şeyler yazıp çiziyordum, kısa filmler çekiyordum. Sıfırdan bir dünya kurmak, tanrıcılık oynamak hoşuma gidiyor. 2,5 yıl önce tiyatrocu arkadaşlarım Emre ve Serhat ile suç psikolojileri üzerine bir şey yapmak istedik. Nereden başlayabiliriz diye sorgularken, aklımıza seri katiller geldi. Seri katiller suç psikolojisinin en uç örnekleri... Çünkü suçlu olduklarına inanmıyorlar.

n Başka oyunlar da olacak o halde...

Evet. Filmler de olacak insan psikolojisi ve suç psikolojisi üzerine... Bununla ilgili tartıştığımız çok konu var. Sırada belki bir morg projesi olabilir.

* Seri katillerin zekasına bir hayranlık beslediğinizi söyleyebilir misiniz?

Çoğumuz seri katilleri merak ederiz. Bir defa onların müthiş bir fan kitleleri var. Zeki adamlar bunlar. İnandıkları şeyleri öyle mantıklı temellere dayandırıyor ve öyle hastalıklı hale getiriyorlar ki, o uğurda cinayet işliyorlar. Mesela ülkemizde hala başka dinden insanları öldüren kişiler var. Niye? Biraz önce töreden bahsettik. O da bir seri katillik. Oyunda Albert Fish diyor ki: “Yaptıklarım yanlış olsaydı, bir meleğin beni durdurması gerekirdi.”

* Ted Bundy ile aranızda nasıl bir bağ kurdunuz?

“Karakterimin içine girdim de çıkamıyorum” diye bir şeye biz inanmıyoruz. “Aman Ted Bundy ile yatıp, kalkıyorum” gibi bir durum olmadı. Yazdığınız zaman elbette karakterlerin hayatlarına bir adım yaklaşıyorsunuz, onların nasıl suça gittiğini anlıyorsunuz. Ted Bundy çok zeki bir adam. Avukat. Kendi davasını yönetiyor. İnanılmaz megolaman biri. Çocukluğunda yaşadığı sorunlardan, içine kapanıklığından dolayı kendini dünyaya ispat etmek istiyor. İginç bir şekilde cinayetler işlemeye başlıyor. Ve başarıyor. Bütün dünya onun ismini biliyor.Ted Bundy duygusal bir adam aynı zamanda. Onunla duygusallığımız benziyor.

* Oyun henüz üç kez sergilendi. Nasıl tepkiler aldınız?

Seyirci alışık olmadığı bir şey görüyor. Dört tarafı cam bir hücrenin etrafına oturarak izliyorlar oyunu. Dört seri katil epeydir o hücrenin içindeler. Oyunculuk zor. Sinema gerçekliğinde oynamamız gerekiyor. Seyirciyi ne kadar inandırırsak, o kadar o katilerin inandıkları şeyleri anlamış oluyorlar. Bu farklılık insanların hoşuna gitti. Kapalı gişe oynuyoruz. Demek ki, insanlar yeni olana açmış.

* Oyundaki mastürbasyon sahnesini Türk izleyicisi nasıl karşıladı. Rahatsız olan, salondan çıkan oluyor mu?

Andrei Chikatilo gerçek hayatta bütün cinayetlerini cinsel haz uğruna işliyor. Oyunda mastürbasyon yapmıyor aslında. Ereksiyon olmaya çalışıyor ama bir türlü başaramıyor. Üç gündür hücrenin içinde olan Chikatilo’nun bunu yapması çok normal. İzleyici bir süre sonra katillerin psikolojilerini anlamaya başladığında, durumu kanıksıyor ve “Evet bu adam bunu yapar” diyor. Hücrenin içinde gerçekleşen her şey katillerin gerçek psikolojilerini anlatıyor.

Burcu’yla evli olmaktan keyif alıyorum, çok doğal bir insan

n*Bir röportajınızda “İnsanların hayata çocukluk aşkıyla devam edebileceğine inanmıyorum. İnsanlar değişir” demişsiniz. Siz nasıl doğruya ulaştınız, Burcu Kara’da nasıl karar kıldınız?

İnsanlar ilişkiler yaşamalı. Ne kadar çok yaşarsanız, aradığınız şeye o kadar yaklaşırsınız. Burcu’nun natürelliği

beni cezbetti. Onunla birlikte zincir tamamlandı.

* Evlenme teklifini nasıl yaptınız?

“Benimle evlenir misin?” dedim işte... (Gülüyor) Ankara’da doğup büyüdüğüm evde evlenme teklif ettim.

* Erkekler evlilik çemberine girince genelde daralıyor. Siz sevdiniz mi?

Çok keyif alıyorum. Sakin, huzurlu bir hayat ve bu benim üretkenliğimi artırdı...

* Çoluk çocuğa niyetiniz var mı?

Bu kadar hızlı bir temponun içerisinde yok ama ileride tabii ki var.( VATAN )