Kaddafi öldürüldü.

Aynen Saddam gibi. Ölüsü bile çirkinleştirilerek.

Saddam çukurda saklanmıştı, Kaddafi de pis su borusunda saklanmış.

İnanırsan.

Yersen.

Ölüsünü bile itibarsızlaştırmaya çalışıyorlar, besbelli.

Saddam’a zerre üzülmemiştim. Daha doğrusu umursamamıştım.

Kendi halkını da öldüren, eziyet eden bir zalimdi.

Halkının ona olan öfkesinin de temeli vardı, haklı tarafı çoktu.

Kaddafi ise hiç ama hiç öyle değil.

Benim, sizin, pek çok kişinin Kaddafi’den nefret etmek nedenleri olabilir, ama onu tekmeleyerek, linç ederek öldüren Libyalıların yok.

Kaddafi hiçbir zaman halkına ettiği eziyetlerle anılmadı.

Bir kabile ülkesi olan Libya’yı geliştirmek, kalkındırmak için çok uğraştı.

Onca müteahhit Libya’da yıllarca ne yaptı zannediyorsunuz!

Deliydi, manyaktı, psikopattı ama halkına düşman değildi.

Batı’ya düşman gibi davranıyordu ama halkına değil.

Zaten bu yönde bir iddia da yoktu hakkında.

Bugün onu öldürtenler, dün çadırını saraylarının bahçesine kurduruyorlardı.

Sarkozy çadırına gidip önünde eğiliyordu.

İngiliz başbakanları da öyle.

Berlusconi’ye “bunga bunga”yı öğreten, beraber bunga bunga yapan da oydu.

Sonra birden düşman ilan ettiler adamı.

Ve Libya içinde buldukları bir grup muhalifi kullanarak, aralarına kendi lejyonerlerini sokarak ülkede olmayan bir isyan çıkardılar.

Hiç yanılmayın. Libya’daki bir halk ayaklanması falan değildi. Arap Baharı falan da değildi.

Dışarıdan bir parmakla Kaddafi’nin altı oyuldu.

Dün Kaddafi’nin çadırında eğilenler, Kaddafi’yi devirmek için Libya’daki birkaç aşireti örgütlediler.

Sonunda adamı sokaklarda paralattılar. Bu Libya için büyük bir utançtır.

Batılı sömürgecilerin çıkarları doğrultusunda hareket edip kendi vatandaşlarını bir sokak köpeği gibi öldürdüler.

Bu tip ölümler, cinayetler, linçler Ortadoğu, daha doğrusu Arap kültürünün bir parçası.

Irak’tan Mısır’a, Libya’ya her tarafta ne ilk bu ne de son.

Belki de bu ölümlerin lanetinden.

Hiçbir zaman adam olamıyorlar.

Onca petrole, onca paraya rağmen.